Autorzy

Urodził się w 1947 r. w Zielonej Górze. W dzieciństwie wraz z rodziną przeprowadził się do Elbląga i tam uczył się w I Liceum Ogólnokształcącym. Studiował na Wydziale Prawa i Administracji na Uniwersytecie Mikołaja Kopernika w Toruniu (magisterium w 1975 r.). W tym samym roku rozpoczął pracę dziennikarską (reportaż i publicystyka) w Oddziale Elbląskim „Dziennika Bałtyckiego”, zaś od 1979 r. – w „Wiadomościach Elbląskich”. W okresie stanu wojennego 1981 r. był represjonowany. Po zamknięciu „Wiadomości Elbląskich” założył własne wydawnictwo „Ego”, wówczas krótko wydawał tygodnik „Elbląska Gazeta Obywatelska” („EGO”). Następnie zaczął prowadzić własną działalność gospodarczą pn. Agencja Nieruchomości G. Baranowski s.c. w Elblągu. Jako dziennikarz współpracował z „itd.”, „Sztandarem Młodych”, „Studentem”, „Polityką” oraz „Tygodnikiem Demokratycznym”, jak też prasą lokalną. Był członkiem komitetu redakcyjnego kwartalnika „TygiEL”. Pisywał cykle reportaży, związane z tematyką polskich przemian społeczno-gospodarczych po 1980 r. Był współzałożycielem elbląskiego oddziału Korespondencyjnego Klubu Młodych Pisarzy, jak również Towarzystwo Przyjaciół Ziemi Elbląskiej „Jaszczur”, które w 1981 roku zainicjowało i wywalczyło u ówczesnych władz miasta i województwa zgodę na odbudowę Starówki w Elblągu. Angażował się również w prace Klubu Literackiego Elbląskiego Towarzystwa Kulturalnego. Pisał wiersze oraz krótkie utwory prozatorskie. Jego utwory drukowano w almanachach literackich oraz zbiorach poezji. Opracował również przewodniki turystyczne po regionie. Znaki (Elbląg 1978) – wiersze; Nie znasz życia, bracie (Warszawa 1978) – opowiadania; Elbląskie zimą. Przewodnik turystyczny (Gdańsk 1981); Elbląg i okolice. Przewodnik turystyczny (Gdańsk 1982); Ulice Elbląga (Gdańsk 1990).

Ur. 1974 w Łodzi, acz jego przodkowie to zubożała szlachta Ziemi Lubelskiej z okolic Lubartowa i Ostrowa Lubelskiego. Ukończył Wydział Socjologii Uniwersytetu Łódzkiego. Zawodowo badał głównie środowiska piłkarskich kiboli, wśród których (toż to Łódź Widzewa i ŁKS-u) zresztą dorastał. Jako publicysta pisywał początkowo do mieleckiego Innego Świata, potem do Ściany Wschodniej. Od czasu www.Bezjarzmowie.info.ke współpracuje głównie z niezależnymi portalami internetowymi, obecnie z www.SieMysli-ke.info . Mieszka i pracuje w Łodzi. Ojciec licealisty Bartka.

Ur. w Janowie Lubelskim w roku 1974. Od wczesnego dzieciństwa (z przerwami) mieszka w Świdniku. Absolwentka Wydziału Politologii UMCS ze specjalnością dziennikarską. Podyplomowo – Wydział Prawa UMCS (Prawo Pracy i Ubezpieczeń Społecznych). Teksty, dotyczące tematyki społeczno-kulturalnej publikowała m.in. w „Focusie”, „Innym Świecie”, „Tyglu”, „Ulicy Wszystkich Świętych”, „Ziemi Lubelskiej”, „Miesięczniku Handlowym” czy portalu www.siemysli-ke.info .

Ur. 1938 – jest absolwentem Akademii Marynarki Wojennej Stanów Zjednoczonych w 1961 roku i byłym pilotem lekkiego samolotu szturmowego. W 1965 roku rozbił się nad Wietnamem Północnym, gdzie ostatecznie został schwytany i spędził osiem lat jako jeniec wojenny. Jest wysoko odznaczonym weteranem wojennym, udekorowanym dwiema Srebrnymi Gwiazdami, dwiema Legiami Zasługi, dwiema Brązowymi Gwiazdami i dwoma Purpurowymi Sercami. Po repatriacji w 1973 roku uzyskał doktorat z socjologii na Uniwersytecie Kalifornijskim w San Francisco. Swoją karierę w Marynarce Wojennej zakończył w 1981 roku jako profesor zarządzania w Naval Postgraduate School w Monterey w Kalifornii. Następnie Phil założył Camelot Enterprises, firmę oferującą seminaria z zarządzania, profesjonalne wystąpienia i usługi konsultingowe. W 2000 roku przeszedł na emeryturę jako podróżujący mówca i konsultant. Obecnie Phil jest aktywistą na rzecz pokoju i sprawiedliwości oraz prezesem Monterey County Veterans For Peace. Jest mentorem i pracuje z weteranami, odbywającymi kary w California State Correctional Training Facility w Soledad. Od 27 lat jest docentem w Rezerwacie Stanowym Point Lobos. Wraz z żoną Barbarą udziela mentoringu i wsparcia finansowego studentom CSUMB w programie UROC (Uniwersyteckiego Centrum Możliwości Badawczych). Phil mieszka w Monterey w Kalifornii, gdzie lubi grać w golfa i na pianinie. Autobiografię Phila, pt. Three Lives of a Warrior można znaleźć na jego stronie internetowej www.phillipbutlerphd.com .

Elbląski archiwista, bibliotekarz, publicysta, pisarz, regionalista, zbieracz legend, kolekcjoner fajek. Urodził się w 1951 r. w Młynarach. Studiował historię na Uniwersytecie Gdańskim. Pracował jako archiwista i bibliotekarz. Publikował szkice na łamach „Rocznika Elbląskiego”, „Jednak Centrum”, „Regionów” oraz kwartalnika „TygiEL”. Pisywał szkice oraz artykuły o tematyce historycznej, popularyzując dzieje Elbląga i okolic. Redagował czasopismo „Magazyn Historyczno-Krajoznawczy – Elbląg” (pierwsze zeszyty ukazały się w latach 1998–1999). W 1998 r. wraz z Januszem Hochleitnerem opublikował przewodnik z zakresu historii Elbląga, przeznaczony dla uczniów szkół podstawowych pt. „Elbląg – nasza mała ojczyzna”. Był miłośnikiem i wytrawnym „zbieraczem” legend Elbląga i okolic. Większość z nich opublikował w prasie lokalnej. W 1999 r. wydał książkę, poświęconą tej tematyce, pt. „Legendy Ziemi Elbląskiej”.

Uważany jest za jednego z najwybitniejszych myślicieli i filozofów politycznych po II wojnie światowej we Włoszech. Toskańczyk z pochodzenia, wychowywał się i studiował w Turynie, gdzie na miejscowym uniwersytecie w roku 1932 obronił pod kierunkiem Adolfo Fiaggiego dysertację doktorską, dotyczącą dorobku Nicolasa Malbranche’a. Jego eseje z dekady 1934-44, dotyczące filozofii nowożytnej, zauważył i promował m.in. Etienne Gilson. Del Noce z kolei promował w Italii myśl Jacquesa Maritaine’a. Interesowała go relacja między myślą stricte katolicką a kulturą świecką. W 1946 opublikował dwa eseje, dotyczące Marksa, które obejmowały rozszerzone omówienie miejsca ateizmu w filozofii Niemca. Jego prace o Marksie były częścią trwającego całe życie zainteresowania rolą ateizmu w historii filozofii nowożytnej, której kulminacją było w 1964 roku jego opus magnum: Problem ateizmu. W 1966 roku Augusto Del Noce został mianowany profesorem historii filozofii nowożytnej i współczesnej na Uniwersytecie Triesteńskim, a już w roku 1970 znalazł się w Rzymie, gdzie na Uniwersytecie La Sapienza został mianowany profesorem historii doktryn politycznych, a później – filozofii politycznej. W latach 70., już w stolicy Włoch, Del Noce powrócił do kwestii relacji między katolikami i marksistami. Napisał dwie nowe książki: „Katolicki komunista” i jedno z jego najbardziej znanych i kontrowersyjnych dzieł, „Samobójstwo rewolucji”, gdzie argumentował, iż proces przejścia marksizmu w nihilizm neoburżuazyjny trwa już w tej myśli od czasów Antonio Gramsciego. Choć Del Noce był wybitnym badaczem filozofii wczesno-nowożytnej, jest szczególnie pamiętany ze swojej wnikliwej egzegezy filozofii Marksa, nowatorskiej interpretacji faszyzmu (był antyfaszystą głównie ze względów etycznych) i krytyki kultury postępowo-technokratycznej, która stopniowo zdominowała Europę po II wojnie. Trafnie przewidział dehumanizację życia społeczeństw Zachodu i zastąpienie relacji międzyludzkich relacjami czysto fiskalnymi („człowiek jako środek, nie podmiot”). Pod koniec życia do pracy na uczelni dołożył jeszcze obowiązki senatora Republiki Włoskiej.

Ur. 1976 – jest uznawany za wiodącego na świecie eksperta w zakresie teorii formacji masowej w kontekście pandemii Covid-19. Jest profesorem psychologii klinicznej na Wydziale Psychologii i Nauk Edukacyjnych Uniwersytetu w Gandawie (Belgia) i praktykującym psychoterapeutą psychoanalitycznym. Jego prace były szeroko omawiane w mediach, w tym w The Joe Rogan Experience oraz w Forbes, The New York Post, Salon.com i Fox News, wśród setek innych źródeł. Jego wywiady obejrzały miliony ludzi na całym świecie. Jego poprzednie książki to The Pursuit of Objectivity in Psychology i Lacan's Logic of Subjectivity: A Walk on the Graph of Desire. Desmet jest autorem ponad stu recenzowanych prac naukowych. W 2018 roku otrzymał nagrodę Evidence-Based Psychoanalytic Case Study Prize od Association for Psychoanalytic Psychotherapy, a w 2019 roku otrzymał nagrodę Wima Trijsburga od Dutch Association of Psychotherapy.

(1959). Dr nauk humanistycznych (historyk). Studia – Uniwersytet Warszawski i KUL. Członek SDP (obecnie Oddział SDP-Lublin na Wychodźstwie). Od 20 lat niezależny publicysta, związany m.in. z „Ulicą Wszystkich Świętych” i „Bez Wierszówki”. W latach 2008-2009 redaktor naczelny Wydawnictwa Akcji Katolickiej Archidiecezji Lubelskiej a jednocześnie dwu periodyków: „Wiara i Życie” oraz „Wiara i Kultura”. Obecnie pisuje i tłumaczy dla „Ostoi” i www.siemysli-ke.info .

Ur. 1979 – elbląski historyk, doktor nauk historycznych, specjalizujący się w dziejach rosyjskiej i radzieckiej floty wojennej. Ukończył stosunki międzynarodowe na Uniwersytecie Mikołaja Kopernika w Toruniu, gdzie obronił pracę magisterską na temat Robotniczo-chłopska Flota Czerwona 1917-1941. Stopień doktora nauk historycznych uzyskał, broniąc dysertacji poświęconej Flocie Czarnomorskiej w czasie Wielkiej Wojny Ojczyźnianej 1941-1945. Jest autorem licznych publikacji, w tym książek i artykułów naukowych oraz popularnonaukowych – łącznie ponad 150. Jego teksty regularnie pojawiały się w branżowych miesięcznikach, takich jak Morze Statki i Okręty oraz Okręty Wojenne. Jest autorem także angielskojęzycznej monografii The Forgotten War Of The Royal Navy – Baltic Sea 1918-1920. W swojej działalności badawczej i popularyzatorskiej współpracował z wieloma instytucjami, a także organizował wyjazdy naukowe do Sankt-Petersburga i Moskwy w celu zbierania materiałów archiwalnych.

Ur. 1954 r. w Łebie – poeta, prozaik, tłumacz. Od 1987 r. mieszkał w Niemczech, ostatnio w Wiesbaden. Od 2020 r. mieszka w Czersku w Borach Tucholskich. Absolwent Bibliotekoznawstwa i Informacji Naukowej Uniwersytetu Jagiellońskiego w Krakowie, kustosz biblioteczny, kierownik Biblioteki Instytutu Geografii UJ, Diplom-Bibliothekar w Das Stadtarchiv und die wissenschaftliche Bibliothek w Soest, następnie w Gustav-Lübcke-Museum. Członek Stowarzyszenia Twórczego POLART w Krakowie, Związku Literatów Polskich oraz Lübecker Autorenkreis w Lubece. Uczestnik imprez literackich, m.in.: Światowych Dni Poezji (Warszawa 2002–2004) Warszawskiej Jesieni Poezji (2003–2016), Portu Poetyckiego (Bydgoszcz 2004-–2006), Międzynarodowej Jesieni Literackiej Pogórza (2005), Maja nad Wilią (Wilno 2006–2007), Międzynarodowego Listopada Poetyckiego (Poznań 2008–2017), Dni Poezji w Broumovie (Czechy 2019–2022). Autor polsko-niemieckich zbiorów poezji: „Czarny księżyc / Der schwarze Mond” (Nagroda Międzynarodowego Listopada Poetyckiego 2004 w Poznaniu), „Moje anioły / Meine Engel”, „Strażnicy tajemnic / Wächter der Geheimnisse” (Nagroda Międzynarodowego Listopada Poetyckiego 2016 w Poznaniu), „Zabijanie miłości / Das töten der Liebe” oraz książki prozatorskiej „Podobno jestem psem”. Tłumacz poezji Andrzeja Zaniewskiego, Joerga Ingo Krausego, Lidii Żukowskiej, Danuty Kostewicz, Dariusza Tomasza Lebiody, Danuty Muchy, Janusza Koniusza, Józefa Bułatowicza, Elżbiety Cichli-Czarniawskiej i in.

Elblążanin, z wykształcenia politolog, człowiek wielu pasji oraz zainteresowań. Autor kilku opracowań związanych z Afryką, ostatnio opublikowana duża i ważna (wydana w 2020) praca Przemiany polityczne w Kongu. Od kolonii po współczesne państwo (1885-2020). Zainteresowania to szeroko rozumiane lotnictwo, sporty zimowe, fotografia a nawet golf. Podczas gry, jak sam twierdzi, można doskonale wypocząć. Całkiem odmiennym hobby jest fotografia (jest spotterem, namiętnie fotografuje wszystko, co związane jest z lotnictwem). Autor m. innymi dwóch albumów fotograficznych – Elbląg i jego okolice z lotu ptaka oraz Powietrze pełne . Miłośnik dobrej książki, ale i również kotów (jest właścicielem pary kotów rasy Main Coon). Gdyby były to psy, pewnie wraz z nimi chodziłby na spacery, a tak musi po elbląskich przedmieściach wędrować solo. Wbrew podejrzeniom nie jest to czas stracony, bowiem podczas marszów można dużo rzeczy dziejących się wokół nie tylko dostrzec, ale i mieć na ich temat wiele przemyśleń egzystencjalnych.

Ur. 1978 r. – jest brytyjską pisarką, redaktorką i dziennikarką multimedialną, mieszkającą w Dubaju. Podczas swojej trzyletniej pracy jako reporterka dla „Gulf News”, Alice podróżowała po Bliskim Wschodzie, relacjonując materiały drukowane, internetowe i wideo – zarówno przed, jak i za kamerą. Swoją karierę rozpoczęła w Londynie w Wielkiej Brytanii, gdzie pracowała jako redaktorka, redaktorka produkcji i redaktorka. Alice zajmowała się procesem produkcji kilku obszernych magazynów i dodatków – od pisania felietonów po finalny druk. Ma wyczucie szczegółu i jest znana jako jedna z najbardziej skrupulatnych redaktorek w Zjednoczonych Emiratach Arabskich. Pracowała również jako zastępca redaktora naczelnego ds. ZEA w wyżej wymienionym dzienniku, planując wiadomości, strony i redagując teksty w ramach bardzo krótkich terminów godzinowych. Jest wykwalifikowaną wideografką i montażystką wideo i pracowała m. in. w trudnych warunkach w Afganistanie. Przeprowadziła również wywiady z ważnymi osobistościami sceny politycznej (Davidem Cameronem, Williamem Hague i Liamem Foxem) oraz autorami bestsellerów, takimi jak Margaret Atwood, Martin Amis i Vikas Swarup (autor Slumdog Millionaire), a także opublikowała ekskluzywne materiały na całym świecie. Z ponad 10-letnim doświadczeniem w branży, posiada dogłębną wiedzę na temat wymogów redakcyjnych i Bliskiego Wschodu. Stale współpracuje z „Al Shindagah Magazine” (https://www.alshindagah.com), „Middle East Monitor” (https://www.middleeastmonitor.com) i „Middle East Eye” (https://www.middleeasteye.com).

Profesor doktor habilitowany nauk humanistycznych (literaturoznawstwa i prasoznawstwa), emerytowany wykładowca Uniwersytetu Jagiellońskiego, a ponadto medioznawca, polonista, rusycysta, porucznik rezerwy, krytyk literacki, tłumacz, redaktor, poeta i prozaik. Rocznik 1957. Autor trzech tomików poezji „Rozstrzelane kukły”, „Doba”, „Mierzeja”, tomu prozy: „Listy z Moskwy (powieść epistolarna)” oraz szesnastu książek eseistycznych i naukowych, m.in. monografii: „Bracia Strugaccy (zarys twórczości)”, „Językowe obrazy świata i człowieka w prasie młodzieżowej i alternatywnej”, „TOS-LIAZ. Leksykalna ilościowa analiza zawartości jako metoda rekonstrukcji tekstowego obrazu świata. Analizy i problemy”, „Świat prasy alternatywnej w zwierciadle jej słownictwa”, a także zbiorów artykułów. Jego bibliografia liczy około 530 pozycji. Tłumaczony na angielski, rosyjski, francuski, niemiecki, serbski. Jego ostatnią, wydaną w 2025 roku książką jest napisana we współautorstwie: „Zdążyć z prawdą… O „tercecie Kajtochów”, kolejach życia, wspólnych znajomych i polskiej humanistyce. Rozmowa Jadwigi Mizińskiej z Wojciechem Kajtochem”. Zamierza uprawiać naukę i pisać dopóki zdrowie i siły pozwolą…

ur. w 1967 r. w Moskwie. W 1986 r. ukończył studia w szkole muzycznej jako gitarzysta klasyczny, stąd jego znajomość (i wykonawstwo) także gitarowej muzyki barokowej i flamenco. W tym samym roku założył swój pierwszy zespół (rock progresywny), który upadł, nie zagrawszy ani jednego koncertu. Jego promotorem muzycznym i poetyckim był rockman i bluesman, Jurij Naumow, leader ekipy „Prochodnoj Dwor”, zmuszony w roku 1990 do wyjazdu na Zachód. W 1989 r. zadebiutował albumem pt. „Путь” („Droga”), po nim opublikował jeszcze dwie solowe płyty. Od 1993 r. grywany przez popularne rosyjskie rozgłośnie radiowe, m.in. „Radio Rassiji”. Z początkiem roku 1999 Kaługin dołączył do art-rockowej grupy „Apтeль”, która pod jego przywództwem przekształciła się w zespół „Оргия Праведников” („Orgia Sprawiedliwych”). Grupa nagrywa i koncertuje do dziś. Najbardziej znane płyty to: „Брать живьм” („Brać go żywego”) (2006), „Уходящее солнце” („Zanikające słońce”) (2007), „Для тех, кто видит сны” („Dla tych, którzy marzą”) (2010) czy „Время будить королей” („Czas budzić królów”) (2020). Wśród rosyjskiej inteligencji równie znany jest jako poeta i jako muzyk.

– rocznik 1950, urodził się we wsi w Kotowa Wola pod Tarnobrzegiem, absolwent archeologii i dziennikarstwa podyplomowego Uniwersytetu Jagiellońskiego. Dziennikarz, pisarz. Pracował w tarnobrzeskim tygodniku „Siarka”, zakładał w roku 1981 „Tygodnik Nadwiślański”, pierwsze nie-partyjne pismo Podkarpacia. Satyrą zajął się w 1984 roku, kiedy to z przyczyn politycznych nie mógł już uprawiać zawodu reportażysty. Fraszki i aforyzmy publikował w ponad 30 tytułach – w Polsce m.in. w „Przekroju”, „Szpilkach”, „Ulicy Wszystkich Świętych”, „Karuzeli”… Aktywny też w prasie polonijnej (Kanada, UK, Belgia) i na Litwie. Uczestniczył w zjeździe, reaktywującym Stowarzyszenie Dziennikarzy Polskich. Autor zbioru fraszek, aforyzmów i limeryków pt. „Igraszki satyra” (1995), zbioru aforyzmów pt. „Zamyślenia z myślenia” (2007) oraz „Słowo się rzekło. Igraszki z myślą” (2022, edycja polsko-niemiecka, tłum. Alfred Bartylla-Blanke). Pierwszą ilustrował rysownik-satyryk Jan Surma, kolejne Michał Graczyk. Laureat Ogólnopolskiego Konkursu Satyrycznego „Uzdrawianie śmiechem” (1988) oraz nagrody indywidualnej marszałka województwa podkarpackiego „Znak Kultury” (2022), przyznawanej twórcom, animatorom kultury i osobom, chroniącym dziedzictwo narodowe. Od września 2021 roku redaktor naczelny kenijskiego portalu www.siemysli-ke.info . W roku 2024 uhonorowany Nagrodą im. Witolda Hulewicza za działalność dziennikarską I publicystyczną. Mieszka i tworzy w Tarnobrzegu.

rocznik 1978. Debiutował pod koniec lat 90. ub. wieku. Zamieszkuje w Krakowie. Absolwent Akademii Górniczo-Hutniczej w Krakowie. Poeta, prozaik, aforysta, czasem krytyk oraz felietonista. Od 2012 do 2024 roku redaktor działu poezji wydawnictwa „Mega*Zine Lost And Found”, prezentującego sztukę i kulturę. Współpracował z rozgłośniami radiowymi jako realizator dźwięku. Zajmuje się grafiką i fotografią. Na potrzeby prezentacji poezji dokonuje obróbek graficznych, dźwiękowych oraz filmowych, tworzy animacje komputerowe. Przedstawiciel współczesnego nurtu poezji audiowizualnej.

ur. w 1960 r. w Makowie Mazowieckim. Obecnie mieszka w Skarżysku-Kamiennej. Animator i działacz kultury. W latach 1989–1995, dyrektor Sztumskiego Ośrodka Kultury w Sztumie, w latach 1996–2024, dyrektor Gminnego Ośrodka Kultury w Tarczynie. Członek Klubu Literackiego „Wiklina” przy Miejskim Centrum Kultury w Skarżysku Kamiennej. Opublikował tomiki poetyckie: „Pegaz złagodniał” (1996), „(Nie)dzielne wiersze” (2000) i „Powroty” (2021). Laureat ogólnopolskich konkursów poetyckich. Wielokrotnie nagradzany za działalność zawodową, w tym: Odznaką Honorową Powiatu Piaseczyńskiego (2009 i 2020), „Pro Masovia” – zasłużony dla woj. mazowieckiego (2021), „Zasłużony dla Kultury Polskiej” (2022).

Poetka, literatka, fotograficzka, autorka wielu zbiorków poetyckich oraz książek reporterskich opisujących losy Polaków poza Polską, redaktorka naczelna i edytorka czasopisma emigracyjnego „Listy z daleka”. Leokadia Komaiszko urodziła się na Wileńszczyźnie, w polskiej rodzinie patriotycznej Antoniny z domu Suswiłło i Zygmunta Komaiszko. Jak wspomina sama poetka, pierwsze nauki przyrodnicze oraz zasady moralności pobierała od babci Weroniki, matki Zygmunta. Ojciec wdrażał tajniki pisania i polskości, a matka nauczała porządku i dyscypliny. Po początkowej szkole w Nasielanach, Leokadia ze złotym medalem ukończyła szkołę średnią w Bujwidzach. Studiowała dziennikarstwo na uniwersytecie w Mińsku, po czym pracowała w jedynym polskim dzienniku ukazującym się na terenach byłego Związku Sowieckiego: „Czerwony Sztandar” /„Kurier Wileński”. Następnie wyjechała do Belgii i tam mieszka dotychczas. Od 1996 roku redaguje społecznie i wydaje periodyk społeczno-literacki i kulturalny w języku polskim – „Listy z daleka”, który jako unikatowe czasopismo został włączony do Biblioteki Klasycznych Tekstów Literatury Świata w ramach projektu UNESCO. Prace Leokadii Komaiszko ukazują się przeważnie w języku polskim i francuskim. Dla Wielkopolskiego Oddziału Związku Literatów Polskich przetłumaczyła literacko dwie antologie poetyckie z języka polskiego na francuski oraz litewski. Leokadia Komaiszko zasłynęła jako autorka książek reporterskich o Polakach w Kazachstanie, w Syberii, Kaukazie, Białorusi i w Litwie. To m.in.: „Nawet ptaki wracają” „Wiatr z Hamburga” „Même les oiseaux reviennent”, „Światło Północy” „Studentka w Teklanach”. W całokształcie twórczości Leokadii Komaiszko nie zabrakło również zbiorków poetyckich. Są to następujące wydania książkowe: „W stronę światła”, „Motyle na łąkach dzieciństwa”, „Zielonosenne kaktusy” „Tajemny kwiat ruty” „Leodium, qui sera à moi”, „Antonina Tonia Tosia”. Wiersz poetki pt. „Razem jesteśmy Ziemią” jest przetłumaczony na kilka języków Europy i świata, znalazł się w różnych edycjach książkowych i medialnych. Poetka i prozaiczka jest także współautorką almanachów poetyckich, książek, portali oraz audycji radiowych i telewizyjnych na tematy dotyczące emigracji i też Kresów, Litwy, Polski, Belgii. Bierze udział w telewizyjnych i radiowych programach literacko-dziennikarskich w języku polskim, francuskim, angielskim, litewskim; współpracuje artystycznie oraz technicznie z belgijską i francuską kinematografią. Twórczość poetycka i reporterska Leokadii Komaiszko w różnych latach była kilkakrotnie wyróżniana i nagradzana. To m.in.: Nagroda Specjalna miesięcznika „Reporter” za reportaże z Kazachstanu; Nagroda Honorowa Konsulatu Rzeczypospolitej Polskiej w Brukseli i Polskiego Stowarzyszenia Autorów, Dziennikarzy i Tłumaczy w Europie za książkę „Nawet ptaki wracają”; Nagroda Klubu Inteligencji Polskiej w Wiedniu – „Złota Sowa Polonii”w kategorii media polonijne w Europie i na świecie (Wiedeń 2014),srebrny medal Labor Omnia Vincit za przekłady literackie z języka polskiego na francuski (Poznań 2016). Za całokształt prac w promowaniu polskości zagranicą, w 2009 roku Leokadia Komaiszko została uhonorowana nagrodą specjalną II edycji konkursu „Polak Roku” w Belgii.

Ur. w 1949 r. w Lublinie. W latach 1965–1971 kształcił się w Liceum Plastycznym (od roku 2010 noszącym imię C. K. Norwida), idąc w ślady starszego brata – Andrzeja. W roku 1971 został studentem warszawskiej Akademii Sztuk Pięknych na Wydziale Grafiki Warsztatowej, którym kierowała córka znanego grafika, Stanisława Ostoi-Chrostowskiego, prof. Halina Chrostowska. Z ukończeniem ASP się nie spieszył, praca dyplomowa Kota to rok 1978. Niebawem jego żoną została studentka, potem wykładowczyni psychologii Uniwersytetu Warszawskiego – Lucyna. Choć oboje do dziś uważają, iż ostatnie lata rządów Gierka były dla nich łaskawe, podjęli jednak decyzję o postawieniu swego życia na głowie, przeprowadzając się ze stolicy do Grodziska Mazowieckiego i w roku 1980 zakupili tam dom (budynek ukończył niedawno 103 lata istnienia) z otaczającym go ponad hektarem ziemi. Kiedy Generał rozpoczął „10 lat mogiły”, jak to określa grafik, owa ziemia, uprawiana początkowo czysto rolniczo, uchroniła Kotów od głodu. Z czasem jednak lublinianin dostrzegł w kawałku pola miejsce pod wymarzony ogród i do dziś oddaje się z pasją tworzeniu go wciąż na nowo, czyniąc miejsce nie tylko przestrzenią magiczną, ale też przytuliskiem dla wielu gatunków ptaków i terenem eksperymentów botanicznych. Nabierając wprawy podczas zagospodarowywania własnej ziemi, Zbigniew Kot szybko znalazł uznanie jako architekt ogrodów w Warszawie i okolicy. „Praca nad każdym miejscem to kilka lat – a zleceniodawcy specyficzni, jak to nowobogaccy, można nerwy stracić” – twierdzi do dziś. Stąd około 10 lat temu zerwał z intratnym zawodem, będącym przecież także formą sztuki, by pomagać już tylko przyjaciołom w ich bojach o piękno własnych ogrodów. Jednocześnie bezustannie wprowadza w ogrodzie własnym zmiany, wymuszane labilnością warunków przyrodniczych, bowiem przyroda to splot dynamicznych procesów, trudnych do przewidzenia nawet dla starych górali. Po 10.IV.2010 roku grafik przypomniał sobie o wyuczonym zawodzie i – jako patriota (lubelskie Stare Miasto, gdzie dorastał, stało się w l. 50. i 60. XX w. enklawą nie tylko przestępczości, ale też samoorganizacji sąsiedzkiej i poglądów dalekich od ideałów „Trybuny Ludu”. Posterunek MO w Rynku był fikcją, a władza omijała staromiejskie uliczki szerokim łukiem) odnalazł nowe zastosowanie dla swych umiejętności – od tego czasu stał się rysunkowym komentatorem polskiej i europejskiej sceny politycznej. Największa z wystaw jego satyry politycznej odbyła się w Świdniku, w lipcu roku 2015. Ze względu na tematykę prac najmłodszy z braci Kotów nie jest hołubiony przez rodzime galerie, ale zyskał już przyjaźń i szacunek wielu twórców PRL-owskiej i obecnej kultury niszowej. Zresztą, kto raz pojawił się w Kocim Ogrodzie, ten tam wraca.

Ur. w 1957 r. w Elblągu. Dzieciństwo spędziła w Bogaczewie. Pisanie jest jej wielką pasją. W 1977 r.za pracę “Nocne pociągi” otrzymała wyróżnienie w Konkursie Polskiego Radia Katowice na słuchowisko radiowe. W 2002 r. ukazała się jej pierwsza powieść “Meandry czasu”. Powieść “Córeczka” uzyskała główną nagrodę w II edycji Konkursu Literackiego Fundacji Elbląg w kategorii «Elbląski Rękopis Roku 2003» (druk 2004). Dwukrotnie zwyciężyła w konkursie literackim pod nazwą “Moja opowieść Wigilijna”, zorganizowanym przez redakcję miesięcznika „Razem z Tobą” – 2007 – opowiadanie „Wigilijne bułeczki”, 2008 – opowiadanie “Tuż przed Wigilią”. Publikowała m.in. w Kwartalniku Tygiel oraz w zbiorze Instytutu Kaszubskiego „Nasze korzenie. Wokół poszukiwań genealogicznych rodzin pomorskich”, t. 2, Gdańsk 2010., Powieść „Floss” cz. 1 (wyd. 2018) zdobyła główną nagrodę XVI edycji konkursu literackiego Elbląska Książka Roku. (2019). Jej proza znalazła się w antologii pod red. R. Tomczyka „Literaci Elbląskiego Trzydziestolecia 1989-2019” Elbląg 2019 . Kolejna powieść „Marta, córka Klary” ukazała się w 2020 r. W 2021 r. otrzymała Nagrodę Starosty Elbląskiego za osiągnięcia w dziedzinie twórczości artystycznej, upowszechniania i ochrony kultury w 2021 r.

Poeta, krytyk kulturalny, publicysta. Pochodził z Malborka. Poetycki debiut na łamach warszawskiego Tygodnika Kulturalnego (1968). Jego wiersze ukazywały się na łamach ogólnopolskich czasopism kulturalnych, a od czasu zamieszkania w Elblągu publikował przede wszystkim w lokalnych periodykach: Wiadomości Elbląskie, Głos Wybrzeża, Głos Elbląga, Dwutygodnik elbląski Jednak Centrum, Dwutygodnik Regiony oraz kwartalnik TygiEL, którego sekretarzem był przez długi czas. Uczestniczył w interdyscyplinarnych spotkaniach – plenerach artystycznych Impresje, organizowanych przez Centrum Spotkań Europejskich Światowid w Elblągu.

Fotograf i judoka, dokumentalista życia i najważniejszych wydarzeń miasta, Zakładów Mechanicznych Zamech (etatowy fotograf ), a także działalności Galerii EL, z którą ściśle współpracował (w latach 1980-1985) – był współinicjatorem i organizatorem imprez konkursowo-wystawienniczych Fotokreacje, które służyły konfrontacji doświadczeń artystów fotografików z Elbląga, Trójmiasta, a także Olsztyna. Artysta fotografik, prezes Elbląskiego Towarzystwa Fotograficznego. Był trenerem i sędzią międzynarodowym w judo. W 1960 r. założył do dziś funkcjonującą przy Miejskim Klubie Sportowym sekcję judo.

– jest artystą dźwiękowym – twórcą elektronicznego projektu Żuławy, realizatorem dźwięku, kuratorem sztuki dźwiękowej. Jest pomysłodawcą i kuratorem międzynarodowego festiwalu sztuki dźwiękowej Wydźwięki/Resonances, współorganizatorem gdańskiego festiwalu Control Room, od 20 lat związany zawodowo z Centrum Sztuki – Galerią EL i współpracujący z innymi instytucjami kultury w regionie.

Ur. w 1974. Z urodzenia krakowianin, z wyboru warszawiak. Uczęszczał do Państwowego Liceum Sztuk Plastycznych w Krakowie, co skutecznie zniechęciło go do kontynuowania dalszej edukacji plastycznej. Z zawodu technik-konserwator zabytków. Ojciec Marysi i mąż swojej żony. Oddany uczeń Simone Weil. W wolnych chwilach rzeźbi, rysuje i pisze. Autor dwóch tomów poetyckich Pokarm Matki i Listy do Nieznanego Człowieka. Poza poezją i prozą publikuje też eseje, dotyczące wartości w kulturze (www.siemysli-ke.info czy stołeczny kwartalnik Ostoja).

Ur. 1956 r. w Lublinie – filozof sztuki, publicysta, reportażysta, tłumacz i fotograf krajobrazu. Współzałożyciel ostatniej kontrkulturowej grupy literackiej, związanej z tak zwaną Nową Falą – „Ogrodu/Ogrodu-2” (1974–1981) i międzynarodowej ekipy fluxusu „Double Travel” (1986-1990, 1999-2004). W l. 80. XX w. związany z Centrum Sztuki Galeria EL jako artysta i teoretyk działań artystycznych. Autor książek: „Liście ze świata żywych, listy z Krainy Jaszczurek” (Lublin 2000), „Tao niewidzialnych” (Bensheim 2005), dwujęzycznej edycji „święto wojny/krieg feiern” (tłum. na niem. Herbert Urlich, Elbląg 2006), „Misterium tożsamości. Jerzego Jakubów droga do gór i ludzi” ( Jelenia Góra 2007) i „Humaniści w sieci Historii” (Lublin 2008). Współautor 6 kolejnych (w tym 3 tomików „Ogrodu/Ogrodu-2”), ostatnio antologii „Literaci elbląskiego trzydziestolecia 1989-2010” oraz libretta 2-aktowej opery Tadeusza Mazurka „Colas Breugnon” (2010). W latach 2000–2009 kierował Mail-Artową „Ulicą Wszystkich Świętych”. Współautor niemieckiego portalu www.RegioPolis. net (2001–2004) i wileńskiego www.infopol.lt/pl (2005–2011). Publikował na łamach pism i portali polskich, brytyjskich, kenijskich, belgijskich, niemieckich i litewskich. Przez ponad dwadzieścia lat związany z kwartalnikiem „TygiEL” (Elbląg), nieco krócej z mieleckim „Innym Światem” i łódzkim Magazynem „Obywatel”. W grudniu 2008 r. współtwórca Inicjatywy AntyNuklearnej (IAN). W latach 2011–2013 naczelny międzynarodowego portalu humanistów www.Bezjarzmowie.info.ke od września 2014 v-ce naczelny portalu www.siemysli-ke.info. W roku 2024 laureat nagrody indywidualnej marszałka województwa lubelskiego w dziedzinie kultury. Członek Zarządu Oddziału na Wychodźstwie SDP – Lublin.

– pisarz (prozaik) a zarazem publicysta i aktywny działacz społeczny. Członek Związku Literatów Polskich. W latach 2015–2018 sekretarz zarządu a od 2019 r. wiceprezes oddziału ZLP w Gdańsku. Urodził się w 1946 roku w Bolkowie (Dolny Śląsk). Od 1947 roku elblążanin. Ukończył studia na wydziale Turystyki i Rekreacji AWF w Gdańsku. Twórczością literacką zajął się dopiero po ukończeniu pracy zawodowej. „Dla jednych, osoba bardzo kontrowersyjna a dla innych człowiek, dla którego sprawy obywateli i problemy społeczne miasta i regionu, są najważniejsze” – tak scharakteryzowano – autora debiutanckiej książki pt. „KANALIE” (2008 r.) , nagrodzonej w konkursie literackim Fundacji Elbląg. KANALIE – to niekonwencjonalna powieść sensacyjna, oparta na faktach, obrazująca powiązania ludzi biznesu z reprezentantami aparatu ścigania i organów sprawiedliwości. Wydawca (“Novae Res” w Gdyni) zgłosił książkę do konkursu literackiego NIKE – jednakże, wśród ponad 300 dzieł, nie uzyskała finałowej nominacji. Kolejny tom powieściowy – także nagrodzony przez Fundację – to „Lęgowisko zła” (2013 r.), którego intryga stanowi łącze w działalności grup przestępczych i rozwijającego się wokół nich dziennikarstwa śledczego. Manuskrypt powieści, został złożony w Elbląskiej Skrzyni Czasu, której otwarcie dokonane zostanie przez potomnych za 100 lat, w … 2112 roku. W 2014 r. wydana została trzecia książka – powieść polityczno-obyczajowa pt. „Piaskownica”, opisująca istniejące problemy społeczne, a która – łącznie z wcześniej wydanymi, tworzy swoisty tryptyk literacki, którego wątkami są także współczesne i historyczne zdarzenia na Pomorzu i Warmii. Inicjator powołania i założyciel Elbląskiej WITRYNY Literackiej (2015–2017), reaktywator Stowarzyszenia Elbląskich Twórców (od 2014 r.), członek Stowarzyszenia Elbląskiego Klubu Autorów (2013–2018). Uczestnik (2014–2017) akcji literackiej „Rozdroża Wolności” w Gdańsku, której efektem jest literacki almanach „Bez cenzury”, w którym opublikowano m. in. autorską parafrazę pt. „Gęby na suwerena się powołujące…” (2017 r.). Współautor i współtwórca Antologii – Literaci Elbląskiego Trzydziestolecia 1989 – 2019 (wydanie 2019 r.), zadebiutował również recenzją książki (Elżbieta Iniewska i Denis Krawczenko) pt. „Józef Piłsudski. Opowieści kresowe”(2018 r.) wydanej w Mińsku (Białoruś). Dziennikarz gazety Elbląg 24.pli info.elblag.24a także publicysta portalu Wiadomości24.pl, oraz strony www.SieMyśli.info.ke

Ur. 1959 r. w Gdańsku. Doktor nauk humanistycznych. Studiował historię na Uniwersytecie Gdańskim. Doświadczony pedagog i wychowawca młodzieży. Stopień doktora nauk humanistycznych z zakresu nauki o polityce uzyskał na Wydziale Nauk Społecznych i Dziennikarstwa Uniwersytetu Warszawskiego. Specjalizuje się w stosunkach międzynarodowych Federacji Rosyjskiej oraz relacjach podmiotów międzynarodowych z Obwodem Kaliningradzkim Federacji Rosyjskiej. Bada Stosunki polsko-litewskie po 1989 r. Zajmuje się przemianami na Litwie w kontekście Europy Środkowo-Wschodniej oraz analizuje sytuację Polaków na Litwie.

Radziecki artysta, rzeźbiarz i artysta awangardowy. Poeta i prozaik. Jeden z najwybitniejszych radzieckich rzeźbiarzy drugiej połowy XX wieku, stworzył charakterystyczny, monumentalny i ikoniczny ekspresjonizm. Najsłynniejszy rzeźbiarz nieoficjalnej sztuki radzieckiej – doszedł do tych samych odkryć co jego zachodni koledzy, niewiele wiedząc o ich twórczości. W 1942 roku trafił na front. Podczas walk na Ukrainie (okolice Krzywego Rogu) został ciężko ranny, a następnie zdemobilizowany z powodu inwalidztwa. W 1944 roku rozpoczął naukę w Instytucie Medycznym w Stalinabadzie (obecnie Duszanbe – stolica Tadżykistanu). Rok później przyjechał do Moskwy na rehabilitację. Rozpoczął studia na wydziale rzeźby monumentalnej Wyższej Szkoły Artystyczno-Przemysłowej im. Stroganowa, którą ukończył w 1953 r. W latach 1954–1963 działał w grupie artystycznej „LeSS” (razem Władimirem Lemportem i Nikołajem Silisem). Mieszkając w Moskwie, stale spotykał się z oficjalną krytyką, oskarżeniami o formalizm i pacyfizm. Za życia Wadim Sidur nie miał możliwości wystawiania swoich prac w ZSRR. Dzięki staraniom niemieckiego slawisty Karla Eimermachera swoje prace zaprezentował na ponad 30. wystawach za granicą. Jego twórczość zyskała szeroką sławę w Niemczech. W 1977 roku brał udział w Biennale Dysydentów w Wenecji we Włoszech. Na początku lat 70. stworzył serię rzeźb GROB-ART („Sztuka trumien”). Artysta zgłębia w niej koszmary strachu i przemocy, przedstawiając świat jako makabryczną kryptę splecionych ciał. Rzeźby powstały z resztek cywilizacji, gruzów budowlanych – przerażającej metafory istnienia po zniszczeniu wszystkiego i wszystkich. Spuścizna artysty obejmuje ponad 500 rzeźb, prawie tysiąc rycin i rysunków, a także poezję i prozę. Jego kompozycje rzeźbiarskie zostały zainstalowane w wielu miastach Europy i Ameryki. W 1989 r. w Moskwie powstało Muzeum Wadima Sidura.

Ur. w 1953 roku. Nauki pobierał w LO w Kazimierzu nad Wisłą, następnie w PSKOiB (Państwowe Studium Kulturalno-Oświatowe i Bibliotekarskie) w Krośnie oraz WSP w Rzeszowie – wydział: Nauczanie Początkowe. Współorganizator Koła Dziennikarzy Studenckich przy tygodniku „Podkarpacie” w Krośnie (1973 r.). Współpracował z periodykami: „Podkarpacie”, „LOS”, “Nowiny Rzeszowskie”, „Wspólnota Opolska”, „TygiEL”, „Ostoja”, “Samorządowiec”, „Regionalista”. Od roku 2002 mieszka i pracuje na terenie lubelskiego Powiśla. Członek Zarządu Oddziału na Wychodźstwie SDP-Lublin.

Ur. 1958 r. w Ciechanowie – elblążanin z wyboru. Absolwent Państwowego Liceum Sztuk Plastycznych w Nowym Wiśniczu (1978) – ceramika artystyczna. Studia: Uniwersytet Jagielloński, Uniwersytet Gdański (dyplom „Twórczość Wadima Sidura” 1988 ). Doktorat nauk humanistycznych w zakresie nauki o polityce uzyskany na Wydziale Nauk Społecznych Uniwersytetu Warmińsko-Mazurskiego w Olsztynie na podstawie dysertacji „Zależności, wpływy, oddziaływania kultury i polityki w Armenii”, 2010. Filolog rusycysta, tłumacz języka rosyjskiego, politolog, armenolog, publicysta, dziennikarz, wykładowca akademicki. Twórczość naukowa oraz krytyczno-artystyczna. Artysta plastyk, członek honorowy Związku Artystów Plastyków Armenii i Związku Plastyków Arcachu – Republiki Górskiego Karabachu. Uprawia malarstwo, grafikę, rysunek, ceramikę artystyczną i fotografię. Prace w zbiorach w Polsce, USA, Norwegii, Szwecji, Armenii, Kazachstanie, Mołdawii, na Łotwie i Litwie. Udział w wielu wystawach zbiorowych i indywidualnych w Polsce i za granicą. Współinicjator ustawienia w Elblągu (2005) drugiego w Polsce, po krakowskim, chaczkaru – ormiańskiego krzyża wotywnego upamiętniającego m.in. genocyd (ludobójstwo) Ormian dokonane w latach 19151921 na terenie Turcji.

Doktor nauk humanistycznych Uniwersytetu Gdańskiego. Malarz, teatrolog, krytyk kultury. Od 1953 związany z miastem Elbląg, – współzałożyciel Elbląskiego Towarzystwa Kulturalnego. Honorowy Obywatel Elbląga. Od 1976 roku należał do Związku Polskich Artystów Plastyków. Był też członkiem Związku Literatów Polskich. W latach 1980–1987 dyrektor i komisarz Galerii EL, która zmieniła wówczas nazwę z Laboratorium Sztuki na Centrum Sztuki. Postawił wyraźnie na działania interdyscyplinarne, czego przejawem były m.in. imprezy – Interdyscyplinarne Spotkania Twórcze, Warsztaty Twórców Młodego Pokolenia, plenery, realizacje widowisk parateatralnych itp. Był redaktorem pism: Elbląski Magazyn Ilustrowany (EMIL – 1991–1992), dwutygodnik Jednak Centrum (1998), Regiony (również dwutygodnik, 1998– 2001). W 1990 r. powołał do istnienia Stowarzyszenie Elbląski Klub Autorów SEKA i w 1991 r. Kwartalnik Elbląski TygiEL. Znany i ceniony artysta plastyk. Swoje prace prezentował na wystawach indywidualnych (ponad 40 ekspozycji). Autor wielu książek, z których najgłośniejszymi stały się Zadra. Kruszenie piedestału (1996), Było, minęło. Opowiadania domowe (2001), Pakamera (2002), Tobół (2003), Nie samym chlebem (2008), Schody (2010). Stale współpracował jako eseista i krytyk z Poezją dzisiaj, Autografem, Ulicą Wszystkich Świętych i wieloma innymi pismami krajowymi.

Ur. 1972 r. – prawnik, dr hab. nauk o polityce, prof. Uniwersytetu Szczecińskiego; pracował i kierował komórkami organizacyjno-prawnymi w Zachodniopomorskiej Izbie Rolniczej, Zachodniopomorskim Urzędzie Wojewódzkim i Urzędzie Marszałkowskim Województwa Zachodniopomorskiego, był przewodniczącym Rady Nadzorczej Polskiego Radia Szczecin S.A. i dyrektorem Agencji Rynku Rolnego OT w Szczecinie; obecnie zatrudniony w Instytucie Nauk o Polityce i Bezpieczeństwie US, jest przedstawicielem Województwa Zachodniopomorskiego w sieci regionalnych punktów oceny wdrażania polityk Unii Europejskiej przy Komitecie Regionów UE; w swoich badaniach naukowych koncentruje się na systemach politycznych podmiotów subnarodowych oraz przekształceniach ustrojowych i polityce zagranicznej Wielkiej Brytanii; autor i współautor wielu monografii m.in.: „Proces integracji Wielkiej Brytanii ze Wspólnotami Europejskimi w latach 1961-1975” (Toruń 2009), „Od wizji do rzeczywistości. Dziesięć lat dewolucji w Walii” (Warszawa 2011), „Reforma dewolucyjna w programach głównych partii politycznych w Walii w latach 1997–2011” (Toruń 2016) oraz ok. 100 artykułów naukowych.

Pedagog teatru, poeta, dziennikarz, działacz społeczny, absolwent Akademii Teatralnej im. Aleksandra Zelwerowicza w Warszawie, wydział Wiedzy o Teatrze. Przez ponad 17 lat związany zawodowo z Teatrem im. Aleksandra Sewruka w Elblągu, gdzie był kierownikiem Ośrodka Kultury Teatralnej, przez ponad 10 lat – rzecznikiem prasowym, bywał także aktorem. Współtwórca Teatru Kotłownia w podziemiach Kościoła pw. Przemienienia Pańskiego w Drezdenku. Pomysłodawca i koordynator trzech pierwszych edycji Ogólnopolskiego Konkursu Poetyckiego im. Eryka Pietruszaka w Drezdenku. Twórca Elbląskiej Sceny Literackiej, którą kierował ponad 15 lat. Od 10 sezonów prowadzi Drezdenecką Scenę Literacką. Pomysłodawca i koordynator Festiwalu Literackiego SŁOWA NA PUSZCZY oraz Drezdeneckiego Lata Monodramów. Debiutował w antologii I znów będziemy poetami (Gorzów 1994). Autor trzech książek poetyckich: Blizny (Elbląg 2006), Drzazgi w myśli (Elbląg 2010) i Fantasmagorie (Elbląg 2014).

Ur. w 1958 w Krakowie. Artysta grafik, rysownik. Absolwent Państwowego Liceum Sztuk Plastycznych w Nowym Wiśniczu (1979). W 1984 r. ukończył Akademię Sztuk Pięknych w Krakowie, Zamiejscowy Wydział Grafiki w Katowicach, a w 2010 r. uzyskał tytuł doktora na Akademii Sztuk Pięknych w Katowicach Od 1985 r. mieszka i tworzy w Oświęcimiu i w Krakowie. Jest twórcą wielu cykli rysunkowych, wykonywanych tuszem na kartonach m.in. „Holzmachiny”, „Oratio”, „Warchoły”, „Pancerniki”. Prace prezentował na licznych wystawach indywidualnych m. in: w Berlinie, Norymberdze,,Münster, Dachau, Haidelbergu, Barcelonie, Budapescie, Pilźnie, Ostrawie, Oberwart, Żylinie, Cegledzie i Nagykorosi. W Polsce m. in. w Warszawie, Toruniu, Szczecinie, Lublinie, Wrocławiu oraz wielokrotnie w Krakowie, Katowicach, Bielsku-Białej i w Oświęcimiu. Jego rysunki były eksponowane na ponad 500 wystawach w kraju i za granicą. W tym na wszystkich najważniejszych wystawach, biennale i triennale rysunku na świecie, gdzie były nagradzane i wyróżniane.

Ur. 1954 r. w Łodzi. Absolwent wydziału filologii polskiej Uniwersytetu Łódzkiego. Poeta i muzyk – kompozytor i multiinstrumentalista. Jego muzyka instrumentalna została nagrana na 28 CD, wydanych ponad 40 razy w Polsce, we Włoszech, na Węgrzech i w USA. Autor muzyki do 8 spektakli teatralnych oraz ścieżek dźwiękowych do programów TV i 6 DVD z kursami jogi, wydanych w USA. Gra na gitarze, sitarze (indyjski instrument strunowy), gitarze basowej, fletach bambusowych i prostych, bębnach afrykańskich i arabskich (djembe, darabuka) oraz na różnych etnicznych instrumentach strunowych (buzuki, saz, oud, czonguri, panduri, esraj itd.). Komponuje i wykonuje piosenki (główna nagroda na festiwalu „Śpiewajmy Poezję” w Olsztynie w roku 1984). Uczestnik Interdyscyplinarnych Spotkań Twórczych (IST) w Galerii EL we wrześniu 1986 r. Ponad rok spędził w ośrodkach jogi i buddyjskich w Indii, Niemczech, Włoszech i Polsce. W roku 1983 założył zespół „Orientacja na Orient”, wykonujący głównie jego muzykę, opartą na motywach orientalnych. Zespół istnieje do dziś, ukazały się 2 kasety z jego muzyką. Wraz z różnymi zespołami wystąpił wielokrotnie na różnych festiwalach, m.in. 4 razy w Niemczech, w Wlk. Brytanii, Irlandii, na Węgrzech i w Polsce. W roku 1993–2014 mieszkał we Włoszech. Założył tam zespół „The Lucyan Group”, wykonujący utwory Wesołowskiego oraz mantry indyjskie, który istniał w latach 1994–2005. Od roku 2009 prowadzi w Polsce zespół o tej samej nazwie, wykonujący podobny repertuar. W roku 1991 został członkiem honorowym włoskiego stowarzyszenia muzykoterapeutów „Societa’ Italiana di Musicoterapia Immaginativa”. Prowadzi warsztaty rozwoju osobistego. Autor książek: „Ptakom śpiewam o wolności” (2018), „Moje ABC duchowości” (2020) i „Przez obłoki snów” (2020), wydanych przez wydawnictwo „Miniatura”. Publicysta portalu „Przegląd Dziennikarski”.

Ur. w 1944 r. w Milanówku – poeta, pisarz, dramaturg, animator kultury. Debiutował jako poeta w 1963 roku. W 1967 roku ukazała się jego pierwsza książka poetycka „Linia Krat”. Opublikował wiele tomów wierszy, zdobywając uznanie krytyki i liczne nagrody literackie. Jest także autorem piosenek literackich. Przez kilkanaście lat występował na scenie, prowadził popularny kabaret literacki Ostatnia Zmiana. Pisze sztuki sceniczne dla dzieci. W 2006 roku na „Światowych Dniach Poezji” otrzymał nagrodę poetycką UNESCO za tom wierszy, zatytułowany „Inny smak księżyca”. Od września 2010 roku redaktor naczelny portalu pisarze.pl . Najważniejsze publikacje: „Linia Krat”, Wydawnictwo Morskie 1967; „Wypalanie wnętrza”, Wydawnictwo Morskie 1977; „Powiększony o czas powrotu, powiększony o czas czekania”, Wydawnictwo Morskie 1978; „Dworzec Podmiejski”, Wydawnictwo Pojezierze 1983; „Podróże w obecność”, Wydawnictwo Łódzkie 1984; „Poker” (zbiór opowiadań), Wydawnictwo Morskie 1984; „Wiersze”, Spółdzielnia Wydawnicza „Anagram”, 2000; „Cyrograf milczenie”, Spółdzielnia Wydawnicza „Anagram”, 2003; „Inny smak księżyca”, Wydawnictwo IBiS 2006; „Skazany na peryferie”, Wydawnictwo Pisarze.pl 2018, „Wiersze wybrane”, Wydawnictwo Pisarze.pl 2023.

Ur. w 1966 r. w Elblągu – redaktor naczelny kwartalnika „TygiEL”, wizjoner, publicysta i przedsiębiorca, który z pasją eksploruje pogranicza kultury, duchowości i nowoczesnych technologii. Twórca śmiałych idei, poszukiwacz głębi ludzkiej świadomości, znawca hipnozy i mistrz słowa. Łączy tradycję z przyszłością, zadając pytania, na które inni boją się odpowiedzieć. Nieustannie poszukuje nowych ścieżek, by inspirować, prowokować do myślenia i przesuwać granice poznania. A przy tym wszystkim – człowiek niezwykle skromny.