PROZA/SZKICE

Szkice do opowiadań

Akrobata

Akrobata wolno kroczył po linie. Jego stopy zgrabnie znajdowały oparcie w chwiejnym podłożu, a ręce gwałtownie zataczały koła, niczym skrzydła zranionego ptaka. W cyrku panowała wielka cisza. Publiczność z zapartym tchem wpatrywała się w małą, białą figurkę, która wysoko, tuż pod kopułą namiotu, balansowała nad kilkumetrową przepaścią. Artysta minął już najniebezpieczniejszy odcinek środka liny i pewniejszym krokiem zbliżał się do celu, gdy nagle, poślizgnąwszy się, niezdarnie zachwiał tułowiem. Ręce jego przez chwilę pomogły mu w zachowaniu równowagi, kiedy znów próbował stanąć na linie obiema stopami. Jednak ciągłe napięcie i przerażenie spowodowane błędem sprawiły, że noga o milimetry minęła się z liną, akurat gdy na nią przenosił ciężar ciała. Publiczność jęknęła. Akrobata zawisł na moment w powietrzu, aby w chwilę później runąć na twarde klepisko areny. Rozległ się głuchy łoskot upadającego ciała. Przyglądający się temu zdarzeniu widzowie teraz dopiero, opanowawszy pierwszy szok, wydali z siebie nieomal chóralny okrzyk:

– Nareszcie!

Niespodzianka

– Dzień dobry – powiedziałem wchodząc do pokoju – dzień dobry!

Nikt mi nie odpowiedział. Zdziwiłem się. Tak, niewątpliwie nikogo tu nie było. No, cóż, jak zwykle, spóźnili się…

Gdy wszedłem do środka, pomimo panujących ciemności, zauważyłem zarys ławy. Usiadłem na niej i znów się zdziwiłem. To nie była zwykła ława. Była metalowa, wmurowana w ścianę, z mocno napiętą stalową siatką wewnątrz ramówki. Jednocześnie drzwi, które do tej pory powstrzymywał mój ciężar, zatrzasnęły się z hukiem. Tknięty złym przeczuciem, rzuciłem się do nich. Tak, jak się obawiałem, nie można ich było otworzyć od środka.

Początkowo potraktowałem to jako głupi dowcip moich kolegów. Po omacku wróciłem do ławy i usiadłem na niej, spokojnie czekając na dalszy rozwój wydarzeń. Wzrok powoli przyzwyczajał się do ciemności. Zauważyłem, że ściany są wilgotne i zimne, a ich grubość tłumiła wszelkie odgłosy z zewnątrz. Spostrzegałem już wyraźnie ławę i drzwi, lecz nie mogłem dostrzec sufitu. Musiał być bardzo wysoko.

Minęło jakieś pół godziny i powoli zaczynałem się nudzić. Podszedłem do drzwi i uderzyłem w nie pięścią, wołając. Odpowiedziała mi cisza. Zacząłem walić w metalową płytę, domagając się uwolnienia. Nikt jednak mi nie odpowiedział.

Minęło kilka godzin. Zaczynałem być naprawdę zły. Być może to jakaś pomyłka, albo głupi żart, ale najwyższy czas już z tym skończyć.

Ruszyłem w obchód po mojej celi. Jak się okazało była dość mała. Jakieś 3 na 3 metry. Ani na ścianach, ani na podłodze nie zauważyłem jakichkolwiek przedmiotów, które mogłyby umożliwić mi podjęcie jakichś działań. W końcu, mimo panującego zimna i wilgoci położyłem się na metalowej ławie i jakoś zasnąłem.

Kiedy się obudziłem nic nie uległo zmianie. Byłem zły, głodny i pogrążony w ciemnościach. Waliłem w drzwi, ławę i ściany. Ogarnęła mnie furia i po raz pierwszy – przerażenie. Tak minął drugi dzień niewoli.

Trzeciego dnia byłem jeszcze bardziej zły i głodny. Ale czułem też, iż opuszczają mnie siły, zaś moje ręce były opuchnięte i pokrwawione od ciągłych uderzeń.

Czwartego dnia obudziłem się z silnym bólem głowy. Ochrypłym szeptem zacząłem wołać o wodę. Nikt jednak nie przyszedł. Próbowałem zlizywać wilgoć ze ścian, ale każdy ruch sprawiał mi ból. Ogarnęła mnie rezygnacja.

Piątego dnia nie byłem już w stanie szeptać, nie miałem energii, by wstać. Było mi zimno. Byłem chory.

Szóstego dnia straciłem przytomność i przez kilka godzin miotałem się między rzeczywistością a ułudami.

W siódmym dniu pobytu w mojej celi umarłem.

Przez kilka kolejnych dni leżałem na łóżku. Potem zacząłem się rozkładać.

Nie odnaleziono mnie nigdy.

Timmy

Rodzice Timmy’ego wcześnie zauważyli, iż z małym dzieje się coś niedobrego. Dziecko rozpaczliwie usiłowało zerwać każdą nakładaną mu pieluchę, w akompaniamencie potwornych krzyków i płaczu. Właściwie jedyną spokojną chwilą w domu był moment kąpieli. Timmy stawał się coraz bardziej nerwowy, ale pediatra nie znalazł powodów do niepokoju:

– To minie – oświadczył – takie są dzieci.

Upływały kolejne dni i tygodnie.

Pierwszy dostrzegł to Pierre, który niezwłocznie podzielił się swoimi spostrzeżeniami z Anne-Marie:

– Nie uważasz, że to dziwne? – powiedział, patrząc na Timmy’ego w zadumie.

– Co takiego?

– Wiesz… on wcale nie rośnie.

Wizyta u lekarza znowu okazała się konieczna. Po badaniach doktor wrócił do rodziców ze spokojną, aczkolwiek nieco zakłopotaną miną.

– Hmm… Jakich pieluszek Państwo używacie?

– Pipi, panie doktorze.

– Hmm, no tak. Trzeba będzie je zmienić. Są zbyt dobre.

– Jak to? Co to znaczy?

– Po prostu wchłaniają Timmy’ego. Na razie to nic poważnego, ale w przyszłości mogłoby rodzić pewne… hmm… komplikacje.

Pieluszki zostały zmienione i od tego czasu Timmy rośnie jak na drożdżach.