POEZJA

Wiersze

* * *

wszystkie moje lęki
chowają się
na pastwiskach duszy

za dnia grzebią mi w głowie
nocą wiją w niej gniazda

szepczą zgodnie
zrób to zrób to zrób to
to nie boli nie boli nie boli

ogród z kamienia

obrosłam tobą
w przeciwnym razie pożarłby mnie ból
złamałaby mnie tamta śmierć

i owszem
zabiłam ptaki
w gałęziach moich drzew
odcięłam dostęp słońcu
i wodzie

zdusiłam zieleń
cały żywy świat

zamknęłam się
w tobie
głuchy kamieniu

tylko tak
mogłam przetrwać

* * *

są tam zwodzone mosty
zapadnie ślepe zaułki
i niezliczone korytarze
komnaty pełne światła
i takie do których nigdy
nie dochodzi słońce

wymyślne sale tortur
oraz lochy
z nich bez końca dochodzą krzyki
zewsząd wypełza zwierzęcy strach

grube mury zioną chłodem
już zapomniały jak to jest
czuć ludzki dotyk
czasem okruch wspomnienia
budzi je z letargu
tęsknota podchodzi pod okna
ból napiera na wszystkie drzwi

potem tylko cisza

witaj w zamku
mej duszy

gnossienes *

kto wszedł w te dźwięki
wie

mrok łasi się
jak kot spragniony dotyku
podchodzi coraz bliżej
i bliżej
niemal czujesz jego
miękkość

to ludzie określili go złem

a przecież jest
tylko inną stroną snu
z którego przebudzeni
pojmiemy prawdę

* Gnossienes – 6 utworów skomponowanych przez Erica Satie między 1890 a 1897 rokiem

zerwane połączenie

co dzień wyrywana
z nicości
znów się staję

niczym wahadło
to w jedną
to w drugą stronę
prowadzą myśli

stan wyjątkowy

pomiędzy mną
a mną
spalone mosty

nie czuję
nic

przebudzenie

wyrwana ze snu
chcę biec do ciebie

potem trzeźwa myśl
przecież odpłynęłaś
rwącą rzeką

naprawdę próbowałam
utrzymać cię na powierzchni
ale nurt był za silny

z każda chwilą
twoje oczy mówiły
odpuść

więc teraz tęsknotą
dokarmiam wspomnienia
stałam się
łowcą obrazów
z których żaden nie ożyje

do dnia kiedy i mnie
porwie rwący nurt

i odejdę