Wiersze
* * *
wszystkie moje lęki
chowają się
na pastwiskach duszy
za dnia grzebią mi w głowie
nocą wiją w niej gniazda
szepczą zgodnie
zrób to zrób to zrób to
to nie boli nie boli nie boli
ogród z kamienia
obrosłam tobą
w przeciwnym razie pożarłby mnie ból
złamałaby mnie tamta śmierć
i owszem
zabiłam ptaki
w gałęziach moich drzew
odcięłam dostęp słońcu
i wodzie
zdusiłam zieleń
cały żywy świat
zamknęłam się
w tobie
głuchy kamieniu
tylko tak
mogłam przetrwać
* * *
są tam zwodzone mosty
zapadnie ślepe zaułki
i niezliczone korytarze
komnaty pełne światła
i takie do których nigdy
nie dochodzi słońce
wymyślne sale tortur
oraz lochy
z nich bez końca dochodzą krzyki
zewsząd wypełza zwierzęcy strach
grube mury zioną chłodem
już zapomniały jak to jest
czuć ludzki dotyk
czasem okruch wspomnienia
budzi je z letargu
tęsknota podchodzi pod okna
ból napiera na wszystkie drzwi
potem tylko cisza
witaj w zamku
mej duszy
gnossienes *
kto wszedł w te dźwięki
wie
mrok łasi się
jak kot spragniony dotyku
podchodzi coraz bliżej
i bliżej
niemal czujesz jego
miękkość
to ludzie określili go złem
a przecież jest
tylko inną stroną snu
z którego przebudzeni
pojmiemy prawdę
* Gnossienes – 6 utworów skomponowanych przez Erica Satie między 1890 a 1897 rokiem
zerwane połączenie
co dzień wyrywana
z nicości
znów się staję
niczym wahadło
to w jedną
to w drugą stronę
prowadzą myśli
stan wyjątkowy
pomiędzy mną
a mną
spalone mosty
nie czuję
nic
przebudzenie
wyrwana ze snu
chcę biec do ciebie
potem trzeźwa myśl
przecież odpłynęłaś
rwącą rzeką
naprawdę próbowałam
utrzymać cię na powierzchni
ale nurt był za silny
z każda chwilą
twoje oczy mówiły
odpuść
więc teraz tęsknotą
dokarmiam wspomnienia
stałam się
łowcą obrazów
z których żaden nie ożyje
do dnia kiedy i mnie
porwie rwący nurt
i odejdę
