POEZJA

Wiersze

Przypomnienia. Z ostatniego zbiorku poetyckiego „Razem dotykamy ciemności”, Elbląg 1998.

* * *

Boże wszechpotężnego atomu
jeszcze nie rozbitej planety
wymyśliłem Ciebie na podobieństwo
swoje
modlę się teraz przez lustrem
kalekiej wyobraźni łagodność krzyża
o czwartej nad ranem kiedy umiera
na brak metafory kolejny wiersz

ziemia staje się cięższa
o kilka zbędnych pamiątek
po pierwszym olśnieniu

zachowaj nas w dziesięciorgu palcach
rąk naszych wczepionych
dekalog kamienia

W klepsydrze

ręce szukają jeszcze oparcia
ale ostatni liść metafory
kruchy od nadmiaru pamięci

ktoś powiewa białą dłonią
na pożegnanie
pod czarną skórą ziemi
gdzie każde słowo jest ostatnim
wydartym z gleby żebrem
nonsensu

przeżywam siebie
z nekrologiem wpisanym
na własnych ustach

jesień tłucze rudym łbem
o nic nie wiedzące szyby
moich oczu

Poezja

nie wiem
czym jest poezja
może jest
niczym

kosturem
w ręku wędrowca
milczeniem
krzykiem

nieważne

grunt że jest
przy nas
blisko

aniołem stróżem
zwątpieniem
i wiarą

w gasnących oczach
rozbłyskiem

Życie

jak ciebie nazwać
słów ani wieczności
nie starczy

powracasz zwycięskie
jak Nike
ja wrócę na tarczy
i martwy
spojrzę na ciebie
przez czarne szkiełko
wiersza

i trudno mi będzie
uwierzyć
że byłoś

jak miłość pierwsza

Bagaże

nie zabiorę niczego
ze sobą

nawet książek
z regału
budzika

niech komu innemu
czas przyszły odmierza
kogo innego niech tyka

zostawię kufry
i skrzynie
zbite z wyobraźni

przede mną Droga Mleczna
wysoko
i pomyśleć że potem
cała wieczność
już z górki
jak nad Wilią
do łaźni

Usłyszeć ciszę

usłyszeć ciszę
w sobie
jak woła gwiazd
przestrzenią
w ślepych uliczkach
tętnic
i wzrok zapala
wiecznego światła
rozbłyskiem

jak błądzi
bezbłędnym ognikiem

oswoić ciszę
w sobie
po wnętrze kamienia

Razem dotykamy ciemności

na peryferiach wyobraźni spotkaliśmy
sarnę
zabłąkaną w lesie w którym wycięto
drzewa
jej oczy były jeszcze zielone
chociaż zdławione już skwarem południa

nie miała zaufania do coca coli
krakersów
i nie pochwalała przeżuwania
balonowej gumy z kolorową etykietką
„Made In Poland”

nie wiedziała nic o kosmosie
chociaż patrzyła w wyszczerbioną
dziurę nieba
jakby ogłaszała już przetarg
nieograniczony
na miejsce po sobie

nie zasadziliśmy drzewa
na peryferiach wyobraźni rosną
głuche kamienie z ludzką twarzą
z ustami szeroko otwartymi jak do
krzyku

W pajęczynie

jesteś po każdej stronie
luster
i widzisz
że nie starczy
potu
by zrosić kiełkujące
ziarna prawdy
które rozłażą się
jak ruchliwe pająki
każdy za swoją tłustą
muchą

Wieczór autorski

Uczestnikom Pleneru
W Starych Siedliskach

to był ostatni plener
na inne Siedliska
zaprasza Rzeźbiarz
Wszechrzeczy

świece zapala
na autorski
wieczór –

gwiazd ogniska

z wami
pejzaż zostanie
wiecznie młody
żywy

ze mną
liść wczorajszej mięty
zapach pokrzywy

Refleksja

Wilia jak wstążka
We włosach
Umarłej dziewczyny

Splata
I wiąże myśli
Moje
W gordyjski węzeł

Ani go rozsupłać
Ani zapomnieć
Gdzie ojczyzna

I myśl do ust mych
Przyschła

Gdzie Krym
Gdzie Sybir
A gdzie Wisła

Odwołana podróż

Mirkowi Dziewiałtowiczowi

nie pojedziemy Mirku
do Mejszagoły

nie po drodze mi
wybacz
wypadło inaczej

zawsze mi było
w deszcz i pod górę
w doli sobaczej

może teraz się
zmieni
i wiatr rozgoni
obłoki –

cisza nadejdzie
po zachodzie słońca

słyszę jej kroki

* * *

coraz nam ciaśniej pod napiętym niebem
z linoskoczkiem tańczącym na linie
przemilczanych pojęć niespełnionych
nadziei

wydeptujemy swoje ścieżki za horyzont
wymyślony dwa kroki za szybą powietrza
toczymy kolorowe obręcze dzieciństwa
w dorosłość mrocznego podwórza
i mówimy o śmierci która była świadkiem
wczorajszych wydarzeń

pod wycieraczki własnego obcego domu
chowamy klucze skrycie
do plecaków
na miłość przedawnione kartki
komunikat o pogodzie
śmiech błazna i soli ziarenko
dla smaku

jutro będzie lepiej