Wiersze
Przypomnienia. Z ostatniego zbiorku poetyckiego „Razem dotykamy ciemności”, Elbląg 1998.
* * *
Boże wszechpotężnego atomu
jeszcze nie rozbitej planety
wymyśliłem Ciebie na podobieństwo
swoje
modlę się teraz przez lustrem
kalekiej wyobraźni łagodność krzyża
o czwartej nad ranem kiedy umiera
na brak metafory kolejny wiersz
ziemia staje się cięższa
o kilka zbędnych pamiątek
po pierwszym olśnieniu
zachowaj nas w dziesięciorgu palcach
rąk naszych wczepionych
dekalog kamienia
W klepsydrze
ręce szukają jeszcze oparcia
ale ostatni liść metafory
kruchy od nadmiaru pamięci
ktoś powiewa białą dłonią
na pożegnanie
pod czarną skórą ziemi
gdzie każde słowo jest ostatnim
wydartym z gleby żebrem
nonsensu
przeżywam siebie
z nekrologiem wpisanym
na własnych ustach
jesień tłucze rudym łbem
o nic nie wiedzące szyby
moich oczu
Poezja
nie wiem
czym jest poezja
może jest
niczym
kosturem
w ręku wędrowca
milczeniem
krzykiem
nieważne
grunt że jest
przy nas
blisko
aniołem stróżem
zwątpieniem
i wiarą
w gasnących oczach
rozbłyskiem
Życie
jak ciebie nazwać
słów ani wieczności
nie starczy
powracasz zwycięskie
jak Nike
ja wrócę na tarczy
i martwy
spojrzę na ciebie
przez czarne szkiełko
wiersza
i trudno mi będzie
uwierzyć
że byłoś
jak miłość pierwsza
Bagaże
nie zabiorę niczego
ze sobą
nawet książek
z regału
budzika
niech komu innemu
czas przyszły odmierza
kogo innego niech tyka
zostawię kufry
i skrzynie
zbite z wyobraźni
przede mną Droga Mleczna
wysoko
i pomyśleć że potem
cała wieczność
już z górki
jak nad Wilią
do łaźni
Usłyszeć ciszę
usłyszeć ciszę
w sobie
jak woła gwiazd
przestrzenią
w ślepych uliczkach
tętnic
i wzrok zapala
wiecznego światła
rozbłyskiem
jak błądzi
bezbłędnym ognikiem
oswoić ciszę
w sobie
po wnętrze kamienia
Razem dotykamy ciemności
na peryferiach wyobraźni spotkaliśmy
sarnę
zabłąkaną w lesie w którym wycięto
drzewa
jej oczy były jeszcze zielone
chociaż zdławione już skwarem południa
nie miała zaufania do coca coli
krakersów
i nie pochwalała przeżuwania
balonowej gumy z kolorową etykietką
„Made In Poland”
nie wiedziała nic o kosmosie
chociaż patrzyła w wyszczerbioną
dziurę nieba
jakby ogłaszała już przetarg
nieograniczony
na miejsce po sobie
nie zasadziliśmy drzewa
na peryferiach wyobraźni rosną
głuche kamienie z ludzką twarzą
z ustami szeroko otwartymi jak do
krzyku
W pajęczynie
jesteś po każdej stronie
luster
i widzisz
że nie starczy
potu
by zrosić kiełkujące
ziarna prawdy
które rozłażą się
jak ruchliwe pająki
każdy za swoją tłustą
muchą
Wieczór autorski
Uczestnikom Pleneru
W Starych Siedliskach
to był ostatni plener
na inne Siedliska
zaprasza Rzeźbiarz
Wszechrzeczy
świece zapala
na autorski
wieczór –
gwiazd ogniska
z wami
pejzaż zostanie
wiecznie młody
żywy
ze mną
liść wczorajszej mięty
zapach pokrzywy
Refleksja
Wilia jak wstążka
We włosach
Umarłej dziewczyny
Splata
I wiąże myśli
Moje
W gordyjski węzeł
Ani go rozsupłać
Ani zapomnieć
Gdzie ojczyzna
I myśl do ust mych
Przyschła
Gdzie Krym
Gdzie Sybir
A gdzie Wisła
Odwołana podróż
Mirkowi Dziewiałtowiczowi
nie pojedziemy Mirku
do Mejszagoły
nie po drodze mi
wybacz
wypadło inaczej
zawsze mi było
w deszcz i pod górę
w doli sobaczej
może teraz się
zmieni
i wiatr rozgoni
obłoki –
cisza nadejdzie
po zachodzie słońca
słyszę jej kroki
* * *
coraz nam ciaśniej pod napiętym niebem
z linoskoczkiem tańczącym na linie
przemilczanych pojęć niespełnionych
nadziei
wydeptujemy swoje ścieżki za horyzont
wymyślony dwa kroki za szybą powietrza
toczymy kolorowe obręcze dzieciństwa
w dorosłość mrocznego podwórza
i mówimy o śmierci która była świadkiem
wczorajszych wydarzeń
pod wycieraczki własnego obcego domu
chowamy klucze skrycie
do plecaków
na miłość przedawnione kartki
komunikat o pogodzie
śmiech błazna i soli ziarenko
dla smaku
jutro będzie lepiej
