Wiersze
Kiedy schodzę
Kiedy schodzę tu, na Ziemię,
Płoną światła serc, które pokocham.
Idealną przestrzeń mam zapomnieć.
Zdrowe drzewa. Wina Białe – te gepardy
moje smocze, stale młode, nieprzerwanie żywe.
Kiedy schodzę tak na Ziemię,
okrzykują mnie boginią, amazonką,
wojażerką… A tu lęk paraliżuje,
nocy mroczność za kark chwyta.
Oddech płynie i ucieka: ile przetrwam?..
Kiedy zniżam się na Ziemię,
połyskuje Detmold i Düsseldorf.
Hamburg i Leodium nawołują,
pola Polski, deszcze Litwy… Schodzę
gwiazdą! Ziarnem piasku chcą mieć,
prochem…
Lipiec – sierpień 2023
Między Germanami
Lasy między Germanami
jak… na Kresach! Takaż cisza.
Sarnie oko. Zapach jodeł.
Zasuszony liść z daleka.
Powiew białych maków.
Czemuż słowa błyszczą dziwne:
…Aleksander, bleibe in Liebe!*
Lipiec 2023
*Niemieckie: Aleksandrze, pozostań
w Miłości!
W Polskim Salonie
W erudycyjnym kosmosie planety
jak świetliste miasta się piętrzą.
I nasza posępna sino – zielona
reflektowałaby do nich Ziemia…
W Polskim Salonie kamiennej
Belgii Pożegnanie Ojczyzny
na holenderskich skrzypcach się ciągnie…
I śni się powrót, skąd są Ojcowie!
Drobnej Francuzki harfa masywna
poloneza pląsa. Ich waszmościowie
Michał i Fryderyk klucze trzymają…
To panaceum pojednań narodów?
Belgia 2022
Zapatrywanie się
Lubimy zapatrywać się
na niezwyczajność.
Czasami – piękno,
to znów – brzydotę.
Jedno buduje.
Drugie rozwala.
Belgia, sierpień 2023
W południowych Niemczech
– W południowych Niemczech – piszesz – w malutkim miasteczku…
Suden Landy … – myślę – krajcar… prawie po sąsiedzku…
We Frankonii nad Pegnitzem jedna z syren gniazdo umościła.
W Jeziorze Bodeńskim, jadąc do Szwajcarii, w różowości jutrzni
pośród głazów rozłożystych żywą kąpiel
zażywałam.
Skoro świt w Monachium pod naporem
strugą rzeczną
odmywane z nocy są bulwary. Świat nasz sanitarny, logiczna
Europa tych standardów w czas koronny
czemuś nie dojrzeli.
W południowych Niemczech staroświeckim Gruss Gott ludzie się witają. Szczęść ci Boże, Niech się
Dobro wokół mnoży…
Wodospady… Dolomity… Titi See…
Na Alpejskich łąkach nasze dusze sobie leżą. Wśród
szarotek i
hiacyntów o dzwoneczkach Wackich
rozważają…
Chciałyby powiedzieć sobie więcej.
Ale… szklane przymrużone
oczy wokół! Ale kwiatów paszcze, lwimi
zwane, ostro mlaszczą…
W południowych Niemczech… gdzieś w miasteczku… cichuteńko… kleinstadt… krajcar… po
sąsiedzku…
Belgia, maj 2023
Kolorowe pawie
Dnia pewnego, gdy zabraknie ludzi
Przyjdą może one – kolorowe pawie –
By popatrzeć na to, cośmy tutaj narobili…
Kolorowe pawie
Gdy zabraknie ludzi
Przyjdą może one…
Belgia, listopad 2022
Armagedon
Duszo myślą dociekliwa, duszo ciężka i cicha o końcu świata – po co mnie podpytujesz?
Dwudziesty pierwszy grudnia roku dwa tysiące dwunastego. Armagedon.
Har-Magedon. Ziemi czasy ostateczne.
Przypuszczeń czytało się wiele. I cóż?
Świat brnął osłupiały na oślep przed
siebie.
Życie się piętrzy w emocjach, w pamięci.
Nasze rodziny. W nich śmierć i narodziny.
To jest nasz świata zmierzch. I jego geneza.
15. maja 2013, Belgia
Listopad 2021
Sługus-listopad gruszom, jabłoniom
liście oberwał.
Stanęły golutkie jak my w pandemicznym czasie.
Ktoś płacze, do światów odmiennych próbuje uciekać.
Znów inny twardnieje, w glebę planety
wrasta.
Idziemy. Razem z drzewami przez zimę
przejdziemy.
Słońce i radość nas wszystkich mogą
podleczyć.
Lecz jedno i drugie jesienią jak przez
kroplówkę…
Rozprute rodziny… Przyjaciele się wzajem zezują:
Szczepiony jesteś? Czy też wakcynom
przeciwny?
I kłębią się, wichrzą newsy-minusy, strzykawki-wirusy.
Gazon zimny pode mną, w nim – głąb przezroczysta…
Atlant tam siedzi zgarbiony. Jabłka obite
pospiesznie
gryzie i drży przegłodzony, by mu ich nikt nie zabrał.
A Pra-Bóg złocisty pod jabłonkami niezagrożony stoi.
Przez źdźbło trawiaste słonko popija, po wietrze. I lśni – powietrze!
Belgia 2021
W ogrodzie (5)
Poezja – muzyką jest.
A fonia – matematyką.
Królowa nauk – zawsze racjonalna.
Podlewam dwa młode bambusy,
kosmicznej logiki twórcę witam!
2010, Liege, Belgia
