POEZJA

Wiersze

Z tomu „NADEWSZYSTKOŚĆ w granitowej sukience”

niezachwiana wiara

wszędzie strach zdenerwowanie
maseczki kwarantanna i on
zaniepokojony

nauka mówi – nie idź tam
zarazisz się będziesz cierpiał
wiara mówi mi – wejdź śmiało
w domu Ojca nic złego cię nie spotka

poszedł i czeka
bo drzwi wejściowe zamknięte na klucz

i ją ogarnęła rozterka
iść czy zostać w domu

codziennie mówi … i bądź wola Twoja jako w niebie tak i na ziemi … wzięła książeczkę do nabożeństwa
i poszła
nie wpuszczono jej
– w środku było już pięć osób

wolny

mogę bez wygód ubrany w lumpeksie bez perspektyw z balastem różnorakich wspomnień

ale muszę oddychać świeżym powietrzem i czystym sumieniem

w zanadrzu mieć dobry kij

Tylko pamiętaj

niczego nie szukaj na siłę
drzewka szczęścia nie podlewaj za często ono wie kiedy obdarzyć

i jazzu nie słuchaj tak głośno
sąsiedzi za ścianą żyją własnym rytmem

z szafy z przedpokoju wyrzuć wszystkie sukienki wystarczy mi jedna
ta w jasnym granicie

skromna celebracja

Tymianek oczyszcza i odnawia duszę,
a także wzywa siły pomocnych aniołów

podświadomie,
może z wrodzonego opiekuństwa, długo na nią patrzyłem; usta wczoraj zdrowe, teraz spierzchnięte. tuż przed snem namaściłem je
– szpatułka i miód tymiankowy
nadmiar w kącikach ust miała oblizać, nie zareagowała. było kilka minut po dwudziestej drugiej.

tak niewielka ilość tymianku, a jakaż w nim siła; po dwóch godzinach – dokładnie o północy,
wezwał pomocnych aniołów do jej ostatniej podróży.

ziemia święta

jestem szczęściarzem, nie muszę
zawierać umowy z biurem turystycznym
wystarczy wsiąść w autobus linii 31 po dwudziestu minutach jest się u celu
– skrawek metr dwadzieścia na dwa.

łatwo rozpoznać tę ziemię;
pali się tam żywy ogień
nad żywą przeszłością,
a ptactwo śpiewa wniebogłosy.

kruszynka

dziewczęce plany z jasnym widnokręgiem emocje wbudowane w pokaźną bryłę
o kształcie
niesamowitości.

wkrótce kalejdoskop:
fatalna diagnoza z długim terminem
ważności, kolory nabierały innego znaczenia
– zieleń już nie nadzieją,
czerwień nie płomieniem.
daleki horyzont zbliżył się do ramy
okiennej,
rozległe wizje zastygły na ekranie plazmy.
uczucie rozbudzone, wielkie,
stłamszone do rozmiarów kruszynki,
ciało niewładne,
mowa zdławiona.

tylko oczy – szeroko otwarte,
znów zapewniały,
znów wyznawały,
jak kiedyś w czerwcu przed akademikiem
– o drugiej nad ranem.

gęsi

nocnej koszuli wpatrzona
w ukośne kreski deszczu na tle
listopadowej latarni
wśród kropelkowego szumu
przez chwilę słyszała gęganie
odlatujących ptaków

w lot ujrzała pastwisko
skąd dziewczynka ucieka
przed syczącymi gęśmi
a sąsiad gra na akordeonie
szła dzieweczka

często tak pogrywał
dlatego do dziś lubi walca
zatańczyłaby teraz z figurami
właśnie teraz
boso
o północy

tylko nie ma kto jej
poprowadzić

introdukcja wygasa

jeszcze powtórki
znane motywy
wreszcie śmiałe frazy
trafiają w sedno

scena kameralna nabiera klimatu

nie ma już tremy
wzmaga się wrażliwość
nuty środka coraz bliżej głębi

za moment skończy się improwizacja

oboje wiedzą
główny koncert
zabrzmi pod batutą
kompozytora

migawki nadmorskie i jedna z głębi

lądu

po wieloletnim zachmurzeniu
słońce – nawet nie wiesz
jak czekałam na ciebie

plażowe prażenie
wabienie
zwilżenie
zbliżenie

niezwykłość porywających fal

odpływ i monotonny szum
z pokrzykiwaniem mew

znów niż w całej rozciągłości