Wiersze
* * *
gotycka wieżo mojej nadziei
jesteś jak znikający punkt
krajobrazie migocących prawd
chociaż niby nie bardziej odległa
niż tętno serca które
jeszcze zawsze noszę ze sobą
na razie
* * *
otwórz oczy proszona jedną niewielką
chwilę przed tobą cierpliwie czeka
jak każdy następny coraz bardziej uparty dzień
to czara pełna grzechów i ich odpuszczenia
ten nektar ma moc chrystusową wskrzeszania
zmarłych w noce bezmyślnie pogubione
modlitwa wieczorna
zdyszany po całodziennych poszukiwaniach
skrawka krajobrazu z okruchami chleba w tle
proszę cię panie nie dopuść mnie do swojej radości tworzenia kolejnej ułudy
fatamorgany jątrzącej każdy następny krok
moje za ciasne na tę drogę buty już dawno
przehandlowałem za kilka łyków wody
która też nie była z prawdziwego źródła
teraz usypuję wydmiste kopce z ziarenek
swojej cierpliwości tylko na twoją chwałę
powiedz jak długo jeszcze mam błądzić
między nimi czekając na ostatni podmuch
leniwych skrzydeł tego wystraszonego posłańca podobno miał być moim opiekunem co wieczór zabawia się w knajpie na dole nie karć go wpierw musiałbyś siebie obdarować nieboską prawością
* * * jak wielka góra moich grzechów jest w stanie ocalić te kilka chwil przed obuchem drwiny
ile potrzeba kroków przez księżycową taflę
jeziora aby dotrzeć do jego przytulnych głębin
kiedy wyruszyłem w te podróż do zniewalających landszaftów gór jezior księżyców drwin czekającej toni
gdzie mogę odebrać powrotną przepustkę do strefy zagrożonej promieniowaniem posłonecznym
matka boska twoich dłoni
nawet jesienna droga przez opuszczony las
wiedzie do garstki ciepła między twoimi dłońmi
świerki brzozy coś mamroczą wciąż jeszcze
zzieleniałe z zazdrości o niespodziewany promyk
wyrozumiała jest tylko omszała na skraju piachu kapliczka matki boskiej wszystkowidzącej
* * *
Miał to być spacerek przez życie
tymczasem
błądzę w lodowatej mgle
czołgam się, powłóczę penisem
w co raz to gęstniejącym błocie,
wszak zima idzie.
Historia
Przez sito na pustyni
przesiewam historię
wybieram co lepsze ulęgałki.
Niekiedy jestem przerażony,
widząc jak duch staje się ciałem.
Najczęściej wtedy ziemia
zmienia barwę – nasiąka krwią.
* * *
tutaj kamień
trzyma w garści kamień
od kilku stuleci
co rzadko zdarza się
w tej części Europy
ile istnień ludzkich
rozbłysło nieboskłonem
i nagle zgasło
chciałbym aby mi powiedzieli
za co umarli
o czym marzyli całe życie
przed czym uciekali
ile wystarczyło im sił w nogach
niech dadzą świadectwo
Janów, 17 września 2010 r.
* * *
oczekiwanie
na oczy załzawione nadzieją
w sukience z dojrzałych wiśni
pochłaniającą każdy horyzont
pustyni
kpiącą z wszystkich ziarenek
piasku
reszta jednak nie jest
milczeniem
***
w proch rozsypany
z prochu musisz powstać
boską garścią wziąć się w garść
brzask świtem rozpromienić
złotą siekierą wyrąbać przesiekę
w zamglonym lesie
Drwal Stworzyciel
Pan Drwal Stworzyciel
cień jaskółki
trzepoczącej pod strzechą
zrób coś
powoli
krystalizuje się
lód mojego oddechu
powoli
dumne wieże nadziei
przybierają najtrwalszy
kostium opadającego płynu kosmicznego
rozpacz żal smutek
kolejne udane numery cyrkowego clowna
rechoce cała publika
aż w posadach drży namiotowy nieboskłon
powoli skrzypią wierzeje
powoli chrabąszcz grzmi w trawie
Dla żony
Nie kupuj mi nowych butów
Nie kupuj mi nowych butów miła
starym daj tylko nowe zelówki i ładnie je wypastuj w czterech deskach nikt nie pozna
A kiedy już na dobre wyprowadzę się z twojego życia wszystkie swoje walory
oddawaj krasnoarmiejcom tylko po kolei
A jak już naprawdę
będzie Ci smutno to pogadaj nocą
z Księżycem
* * *
Jutro znów będzie dzień podobno
Ulice gwałcone
szybko zmieniającymi się chmurami
lasy łąki pola
uduszone ołowianymi lawami deszczu
wszak jesień ponoć zima zaraz
słońca mniej niż na lekarstwo
tylko
ludzie jacyś niekoniecznie radośni
też wciąż umykają przed sobą
chociaż międzyplanetarny sezon
polowań trwa cały boży rok
Pająk
Jestem królem wszelkiego stworzenia
Ja pająk huśtam się na utkanej przed chwilą nitce
chcę ruszyć kulę ziemską z posad dalej jestem panem wszelkiego stworzenia czekam na dotyk wiatru
boję się
zapomniane sny
wędruję
pomiędzy jednym a drugim
fragmentem szalejącej ciszy
potykam się o korzenie
zapomnianych snów
o bólu rozpaczy tęsknocie
wracam
ścieżką umykającego zgiełku
nasłuchując kurantów nieboskłonu
codziennego jak dotyk mojej dłoni
na twoim policzku
wciąż porażony swoją zuchwałością
Krzesło
Krzesło – twardo trzyma się rzeczywistości
wszystkimi czterema łapami
Krzesło – ktoś powiedział, że nawet nie mówi
i mimo, że opieram się o nie całym ciałem
– nic nie czuje
Bezczelnie
jestem na skraju
wyczerpania wszystkich
kolorów tęczy
* * *
cały czas
dręczy mnie pytanie
czy dobrze wymyśliłem siebie
od kilkudziesięciu lat
leżę na wznak
z szeroko otwartymi oczami
i czekam na ludzką pamięć
to podobno ważne
